Sınav programına ulaşmak için aşağıdaki link yazısını tıklayın. Programı görüntüleyebilmek için bilgisayarınızda Acrobat Reader kurulu olmalıdır.

 SINAV PROGRAMI

“-Biz öğretmenler, çok biliriz amma gel gör ki, çok yanılırız. Aman arkadaşlar bu yüzden dikkatinizi dağıtmayın, yanılgıya mahal vermeyin. “

Hayat merdiveninin üst basamaklarına ulaşmakta olan, tombul, sevimli, kel kafalı bir amca, üç odalı bir barakanın kırık dökük antresinde böyle nasihatlerde bulunuyordu, yine kırık, yine dökük bir okul sırasında kayıt yapmakta olan daha genç öğretmenlerine…

Ve ben ilkokulu yeni bitirmiş, çelimsiz, hastalıklı, yeniyetme Hasan, babamın elinden tutmuş ortaokula kayıt olmak için sıramı bekliyordum tüm heyecanımla…

Bu resmi hiç unutmadım, hiç unutmayacağım hayatım boyunca. Ne ağustos ayında bile gölgelerin en koyusunu barındırmayı becerebilen Atışalanı Ortaokulu’nun barakasını, ne de bu barakayı köklü bir okula dönüştürmede mihenk taşı durumundaki merhum müdürümüz Niyazi Cengiz hocamın bu sözlerini…

O barakada eğitim almak nasip olmadı bana. Eğer o barakada okumak kısmet olsaydı şeref ve vakarla o günlerimi de bu yazıya eklerdim. Ancak kayıt döneminin ardından 3 katlı 15 derslikli modern binamıza taşınmıştı okul. Bahçe düzenlemesi devam ettiği için çoğu kez okulun üst tarafında bulunan (şimdi otopark olarak kullanılan) boş arazide sıra olduğumuzu hatırlıyorum. Böyle başladı beynimize, ruhumuza, kalbimize, ömrümüze kazınan günlerimiz.

Atışalanı Köyü… Köy… Gerçekten köy. Etraflarında geniş bahçeleri olan, yeşillikler içinde, tek katlı, kiremitli köy evleri, bahçelerden yollara doğru uzanan, meyvesini zor tartan incir ağacı dalları, yine tek katlı ama daha büyük yapılmış, ön kısmında binanın uzunluğunun tamamını kaplayacak şekilde üzüm asması ile oluşturulmuş bir kamelyası olan köy kahvesi, kahveye bitişik muhtar odası, bazı tamirat ve eklemelerle desteklenmiş olsa da bugünde aslını görebileceğiniz merkez camii, caminin tam karşısında, ismini semtin bir bölümüne vermiş olan çeşme -ki aynı model çeşmeden 3 tane olduğunu hatırlıyorum- ile sevimli, şirin Marmara bölgesine has tipik köylerden birisi.

Biz çocuğuz, hayat güzel, köy şirin, incirler lezzetli, okul yeni, hava temiz, doğanın dengesi yerinde. Daha ne olsun!

Ne olacak, kış gelecek tabii ki. Yağmur yağacak peşinden, seller akacak akabinde, arap kızı bakadursun Hasan Efendi yola çıkacak nihayetinde. Yol uzun, yol meşakkatli, yol ağır gelmeye başlar ya ne çare. Artık bahçelerden incirde sarkmaz ki giderayak enerji toplayalım. Yüzyıl nere Atışalanı nere… Varana kadar iki dere yatağından geçiliyor. Asfalt yol dedikleri nesne Sondurak’tan itibaren başlıyor. Motorlu taşıt olarak bizim mahallede hurdacı Emin amcanın triportörü var ki o da öğrenci servisi olmaya yanaşmaz. O zaman müracaat taban enerjisine… Bilen bilir; bu civarın zemini sert, toprağı kistli, çamuru cıvık olur. Bu yüzden yürürken, çamurluğu düşmüş çiftçi traktörü gibiyiz ki kürek kemiklerimizin hizasından itibaren boz bir çamur banyosuna gark olmaktayız. Hatta daha kısa boylularımız çamur seviyesini ense köküne denk getirebilmekteler.

Atışalanı Ortaokulu öğrenci servisi birinci dere yatağında ilk temizlik molasını verir ve derenin suyu ile çamur olan yerlerimizi bir güzel temizleriz. Meşhur darb-ı mesel; “Eşek eşeğin sırtını ödünç kaşır” derler. Haliyle karşılıklı olarak yardımlaşıp, erişemediğimiz kısımları da temizledikten sonra seyahate devam ederiz. Ancak seyahat aynı çamur deryasında devam ettiğinden 100 metre gitmeden boz ayı kostümümüze bürünmüş oluruz yeniden. İkinci temizlik ikinci dere yatağında… Yine yola çık, yine çamura bulan… Üçüncü ve son temizlik ise çeşmelerde… Öğrencilerin bir kısmı şimdiki dispanserin oradaki çeşmede, bir kısmı ise caminin karşısındaki çeşmede dip bucak nihai temizliğini yapar. Ama ne var ki onca sabi sübyan belden aşağısı sırılsıklam su içinde derse girer ve akşama kadar o şekilde dersine devam eder.

Allahtan kaloriferler yanar, evire çevire, çıtır çıtır ısıtırız kendimizi, alırız üzerimizdeki nemi. Kurularız elbisemizdeki, ayağımızdaki ve gözümüzdeki yaşı… Çünkü şimdi ders başı…

Kocaman cüssesi, ağır ağır, sallana sallana yürüyüşü ile belki de altmışı aşkın dev bir resim-iş öğretmeni; Basri Çağlar… “Konuklarım vardı, yazılılarınızı okuyamadım, özür dilerim” zarafetiyle, insanın ruhunu dinlendiren sesiyle ve ismiyle müsemma Matematik öğretmenimiz Sabriye Hesapçıoğlu… Kara yağız, fedakâr, cefakâr, mert Anadolu insanı, Fen Bilgisi öğretmenimiz Metin İlhan… Karizmatik, şık, idealist Türkçe ve daha sonraki yıllarda Edebiyat öğretmenimiz Kenan Meydan… Askerden yeni gelmiş, daha gencecik, pırıl pırıl Sosyal Bilgiler öğretmenimiz Mehmet Can… Ciddi, vakur, örnek insan Hamit Balkanoğlu… Babacan, güler yüzlü, mütevazı Arif Dede… Öğrenciliğimin rol modeli, öğretmenliğimin başucu kitabı İsmail Can… Bilgi deryası, şirinlik muskası, her dersin uzmanı Mehmet Satı ve ismini yazamadığım (ne olur beni affetsinler) bir dolu kıymetli insan.

Bu ilkel hayat şartlarında hayata atılmaya çalışan bizleri 6 sene boyunca işleyerek bilmediğimizi bildirmeye, olmadığımızı oldurmaya, kavruk yüzlerimizi güldürmeye gayret ettiler. Aramızdan ayrılanlara rahmet, hayattakilere selamet…

Bir de bina… 6 sene bağrında barındığım, 7 sene kürsüsünde göründüğüm sevgili okulum… Hep derdim ki;”binaların anlamı içindekilerle husule gelir, yoksa kuru taş yığının ruhu olacak değil ya!” Ruhunu ruhuma bağlamışsın da haberim olmamış. Kaybettikten sonra mı anlamalı var olanın değerini? Maatteessüf öyle oluyor. Her köşesinde bir hatıra, her sınıfında ayak izi, göz izi, gönül izi bırakmışım farkında olmadan. Basri hocamın resim yaptırdığı atölyeyle benim 11-C ye trigonometri anlattığım derslik aynı yerdi. Beden eğitimi dersinde takla atarken minderden düştüğüm salon ile 9. sınıflara bilgi yarışması düzenlediğim salon aynı yerdi. İsmail Can hocamın iyonik bağları ile kovalent bağları anlattığı derslik meğer beni okula bağlıyormuş ki o dersliğin öğretmenler odası olmuş halinde yıllarım geçti.

Ama artık hepsi geçti. Okulumu yıkan iş makineleri benim hatıratımı da yer ile yeksan eyledi. Baki’nin dediği gibi:

Âvâzeyi bu âleme Dâvûd gibi sal

Bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş

Madem bu kubbede sonsuza kadar kalacak olan sesimizdir, sözümüzdür, bu yazıyla bende bir hoş sada bırakmaya çalışayım sevgili okuluma dair.

Bitirirken bir parça yenisinden de bahsetmek boynumuzun borcudur. Esenler yeni yapılan okulumuz sayesinde uzun yıllar faydalanacağı, modern ve fonksiyonel bir esere sahip oldu. Bu okul sevgili öğrencilerimizin çok daha verimli, çok daha etkili bir öğrenim görmelerine olanak sağlayacak şekilde inşa edilmiş durumdadır. İnşallah sevgili öğrencilerimiz bu imkânlardan azami ölçüde faydalanıp, güzel bir geleceğin temellerini yeni yuvamız ile atma şansına sahip olurlar. Bu minvalde son sözü Hz. Mevlana’ya bırakmak en iyisi:

Dünle beraber gitti cancağızım

Ne kadar söz varsa düne ait

Şimdi yeni şeyler söylemek lazım

Hitam-ı kelam. Es-selam.

Hasan HAYTA

157 öğrencimizin mezun olduğu 2010-2011 öğretim yılında 96 öğrencimiz yükseköğretim kurumlarına yerleştirilerek %62 gibi müthiş bir performans göstermişlerdir. Bu başarılarından dolayı öğrencilerimizi tebrik eder yeni eğitim hayatlarında üstün başarılar dileriz. Tam liste şu şekildedir.

Törene Kaymakamımız Nazım Madenoğlu’nun yanı sıra İlçe Milli Eğitim Müdürümüz Bayram Ercan, ilçemizdeki okul yöneticileri, okulumuz öğretmen ve öğrencileri, Otistik Çocuklar Eğitim Merkezi temsilcileri katıldı. Günün anlam ve önemini belirten konuşmalardan sonra Kaymakam Nazım Madenoğlu, Okul Müdürümüz Mehmet Gökcüoğlu ve beraberlerindeki heyet okul bahçesinde ağaçlandırma çalışması yapmışlardır.